Fóbíur
Ég er alltaf að sjá það betur og betur hvað það er óheyrilega kúl að vera með einhvers konar fælni. Hvort sem það er Arachnaphobia, Ichthyophobia eða Kolpophobia þá eru fóbíur óheyrilega svalt fyrirbæri. Einn vinur minn er t.d. með mjög sérstaka fælni. Hann getur ekki undir neinum kringumstæðum pissað á almannafæri (talandi um sjúklegan sviðskrekk). Einu sinni vorum við staddir saman á Hróaskeldu og það eru hlandskálar meðfram nánast öllum veggjum. Þar pissuðu allir strákarnir (og sumar stelpurnar) og engum fannst það athugavert. Nema hann vinur minn sem gat engan veginn sætt sig við þá aðstöðu og þurfti því oft að bíða með hinum stelpunum í biðröð eftir því að komast á almennilegt klósett. Það var bara óheyrilega fyndið.

En svo að ég hætti nú að tala um hann vin minn þá vill ég aðeins deila með fólki minni fælni. Mín fælni heitir hinu fallega nafni Coulrophobia og það sem felst í þeirri fælni er sjúkleg fælni við trúða. Ég er kannski ekki með þessa fælni á háu stigi en mér stendur sko alls ekki á sama þegar ég mæti einhverjum af þessum kvikindum. Ég hef lengi spáð í því hvað það er í fari trúða sem skelfir mig svona svakalega og ég get lofað því að það er ekki vegna þess að ég horfði of oft á IT þegar ég var lítill. Og þetta er ekki afþví að ég er búinn að lesa mér of mikið til um John Wayne Gacy. Það sem ég held að sé málið hjá mér er það að þessi helvíti eru með bros málað á andlitið á sér. Maður veit aldrei hvað þessi helvíti eru að hugsa. Þeir gætu verið að skemmta í einhverju barnaafmæli með bros á vör en verið að hugsa um leið að það væri nú gaman að slátra einum kettling fyrir framan börnin, nauðga svo einni mömmunni með einu af creepy blöðrudýrunum sínum, kúka svo á gólfið og velta sér upp úr skítnum. Mynd sem mér finnst lýsa hugsunarhætti trúða mjög vel er meistarastykkið Killer Klowns from outer space, mæli með því að allir horfi á þá mynd og hugsi sig svo tvisvar um áður en þeir hlæi að fíflalátunum í einhverjum trúð. Skilaboð mín eru þessi... ALDREI TREYSTA TRÚÐ!!!!

Þetta var því miður ekki eina dauðsfallið í gær. Stór snillingurinn Richard Pryor lést í gær af völdum hjartaáfalls. Hann var nú búinn að vera eitthvað veikur lengi kall greyið en samt finnst mér hann hafa farið of snemma. Það er alltaf sagt að þeir sem guðirnir elska deyi ungir.... eh... þannig að hann fer líklega til helvítis kallgreyið. Enda held ég að Richard kallinn muni bara sóma sér vel í helvíti hjá öllum hinum snillingum.
