Hurðaskellir var merkilegur jólasveinn,
Sem kom til byggða alveg einn,
Þar vildi hann fá hinn fullkomna drátt,
Hjá konu sem hafði helst sem hátt.

Hann fann bóndafrúna og á hana rauk,
Og hamaðist á henni þar til yfir lauk,
Þá leit hann á hana og sagði blítt,
“nú ertu með eyðni, það er nýtt!”


Næstu nótt mætti ófétið hann Skyrgámur,
Sem af landadrykkju var orðinn soldið rámur,
Hann kom til byggða með miklum látum,
Og olli ótta hjá bæði hnokkum og hnátum.

Hann upp í til fólks um nætur skreið,
Og sofandi bændum í bossann reið,
Eftir það tók hreingerningaræði völdin,
Og hann þurrkaði skaufann í gluggatjöldin.


Bjúgnakrækir kom næst með skærin stór,
Hann hafði engan tíma fyrir tafir né slór,
Með skærin uppi ruddist hann inn á bað,
Fann stærsta typpið og klippti það af.

Með hnossið sitt hann hljóp aftur til fjalla,
Þar sem hann hitta hina jólasveinanna alla,
Hann stoltur sýndi sinn nýja feng
“næsta ár tek ég af 12 ára dreng!”