Víðáttufælni á klósettinu....

Þeir sem þekkja mig vita að salernismál eru mér mjög hugleikin. Kúkur og piss mun vera eitt af mínum uppáhalds umræðuefnum (að minnsta kosti segir fólk það) og því langar mig að deila með ykkur smá reynslusögu af salernisferðum.

Ég er maður sem kann að meta næði. Ég á ekki í neinum vanda með að pissa fyrir framan fólk (ólíkt sumum) en mér finnst þó þægilegra að geta sinnt kalli náttúrunnar í ró og næði. Þegar ég vann hjá Símanum var óskrifuð regla að þegar að fólk þurfti að hleypa brúnum (þ.e.a.s. kúka) þá notaði það fatlaðra klósettið. Með tímanum fór ég að nota það klósett í síauknu mæli til að sinna kalli náttúrunnar, hvort sem það kom úr óæðri endanum eða þeim stutta. Ég kunni virkilega vel að meta þann frið sem færðist yfir salernið þegar ég sat þar á kafi í eigin hugsunum (og skít). Þar var vítt til veggja og enginn var þar til að hlægja að blúpps-inu eða einstaka freti.

Eftir að fatlaður starfsmaður hóf störf í þjónustuverinu (þó svo að einhverjir af starfsmönnum sem voru fyrir gætu flokkast sem fatlaðir á einn eða annan hátt) fengu starfsmenn þau vinsamlegu tilmæli
að héðan í frá skyldu ófatlaðir starfsmenn ekki nota þetta frábæra salerni heldur skyldu þeir troða sér inn í þessa bása og sinna þörfum sínum þar. Þetta fannst mér súr þróun en sinnti þessum skilaboðum engu að síður.

Eftir að hafa unnið hjá Blaðinu í mánuð er ég búinn að sjá að álíka hegðun viðgengst hér, þ.e. heilbrigðir starfsmenn á líkama og sál nýta sér fatlaðra klósettið til að hleypa brúnum í meiri ró og meira rými. Um daginn ákvað ég að taka stóra stökkið og hætti mér þarna inn. Ég læsti hurðinni og settist niður.

Þar sem ég sat þarna, með buxurnar á hælunum, gat ég ekki komist hjá því að hugsa:"Vá hvað þetta er stórt og tómlegt." Einhverrra hluta vegna vakti þetta gríðarstóra klósett hjá mér óþæginda tilfinningu sem ég gat ekki losnað við. Ég hugsaði heim til vinalega klósettsins hjá Símanum og felldi tár. Sama hvað ég reyndi þá virtist ekkert ganga, óæðri endinn herptist bara saman og neitaði að skila frá sér úrgangi gærdagsins.

Ég var fljótur að forða mér þaðan út og hef ekki stigið fæti þangað inn síðan. Núna kúka ég bara í lítillli kompu þar sem ég hef varla nægt fótarými, það er stöðugur umgangur fyrir utan klósettið og ég fæ engan veginn þann frið sem ég þrái. En vitiði hvað, ég kann betur við það heldur en þetta helvítis gímald sem fatlaðra klósettið er.