Verði ljós....

Ég hlustaði á einstaklega sorglegan pistil í gærkvöldi. Ríkisútvarpið fékk til sín stjörnufræðing sem átti að fræða landann um undur himinhvolfanna sem áttu að blasa við okkur um leið og ljósin á höfuðborgarsvæðinu yrðu slökkt. Þessi pistill var í sjálfu sér ekki sorglegur heldur frekar fræðandi en það sem var hinsvegar mjög sorglegt að aumingja fræðingurinn endaði aðra hverja setningu á orðunum:"....ef þær sæust nú."
Ég reyndi að gera mitt besta til að glápa upp í himinn og reyna að fylgjast með orðum stjörnufræðingsins en gekk illa útaf þrennum ástæðum:

A)Það sást ekki neitt vegna skýja.
B)Ég hef tapað áttum eftir að ég flutti í bæinn, ég veit ekkert hvaða átt er suður og hvað er norður. Því reyndist mér erfitt að glápa í suðurátt. Horfði því frekar á allar þyrlurnar og flugvélarnar.
C)Fólki fannst þetta vera rétti tíminn til að grafa upp afgangana frá gamlárs og skjóta upp flugeldum.

Það þýðir víst lítið að kvarta undan skýjunum og ratvísi minni en þessir flugeldar voru ekki að gera sig. Þetta fólk sem fór að skjóta upp flugeldum er líklega þessar týpur sem myndu tala við sjálft sig frekar en að sitja í þögn. Þó svo að engar stjörnur hafi sést þá færðist viss ró yfir höfuðborgarsvæðið og mér fannst í eitt augnablik að ég væri kominn aftur heim í sveitina til mömmu. Það var mjög þægilegt augnablik en svo hófust sprengingar og mér var kippt snögglega úr rólyndis sveitinni yfir á sundursprengdar götur Beirút. Í staðinn fyrir að finna bragðið af súkkulaðikökunni hennar mömmu (í huganum) þá kíkti ég á bakvið stólinn og athugaði hvort að gyðingarnir væru nokkuð að læðast að mér. Svo reyndist ekki vera. Á endanum gafst ég upp og kveikti aftur á sjónvarpinu.

Ég held að ég geti lært tvennt af þessu kvöldi. Í fyrsta lagi þá er mér ekki ætlað að sjá stjörnubjartan himinn á meðan ég er búsettur á höfuðborgarsvæðinu og í annan stað.... ég þarf að láta mömmu baka fyrir mig súkkulaðiköku!